fbpx Elbet bir gün... | Mamak Havadis

Elbet bir gün...

Adam, eski fotoğraf albümüne her zamanki titizliğiyle yaklaşmış,ufak penceresinden süzülen gün ışığına nazır sandalyesinde öylece oturmaktaydi.
Eski, tozlu bir fotoğraf aldı, "kim" olduğunu düşündü.
Ne dışarıdaki korna sesleri ne de mahalle arasında top oynayan çocukların bagrislari onu keyfinden alikoyamadi.Ta ki minik, cılız bir sesin kendine yaklaştığını görene kadar.
Belli ki kendisini ziyarete gelen birileri vardı.Kim o? Diye seslendi.Ses yoktu...
Adamin aralık kalan penceresinden ılık bir rüzgar esti,sonra yeniden aynı hışırtı...kim o?
Ayağının yanına sokulmus minik yavru kediydi gelen.Adam, tebessüm etti.Acikmis olabileceğini dusundugu yavruya, yarim kalan sütünden verdi.Kedinin umarsizca, bir solukta sütü içtiğini gören Adam, başladı anlatmaya...
Biliyor musun, karım ya da çocuğum olsun çok isterdim.Sen şanslısın, karnın doyunca çekip gideceğin seni bekleyen birileri mutlaka vardır.
Biliyor musun,her gün albüme bakarım...Neden mi? Hasret kokar da bu yüzden.Hem senin ailen nerede? uzaktan mi geldin? gel bakalım kucağıma ..Hah, uykucu seni ...
Evet,sesler seni de rahatsız etmiş olmalı.Soyle, hangi rüzgar attı seni bana? sen de mi küstün her şeye , him cevap vermediğine göre...
Eskiden köyde okumak zordu.BAbam altı çocuğu okutamam deyince mecbur kaldik, köy evinde...Huysuz adamdı babam! 
Sahi, Leyla ne yapıyordur şimdi? Çocukları epey büyümüştür.
Hey, uyuma da dinle beni!
Tamam, bunları ilk kez sana anlatıyorum.Ama uyuma,dinle lütfen.
Leyla yi çok sevdim Ah Leyla!Öyle güzeldi ki...
Babası ben okumadigim için vermedi, Leyla yi.Sehirli, adını bile duymadığımız birine gitti.Gonul bu kor düşmüştü bir kere, ben onu Leylami hep sevdim.
Bak, şurada içimde duruverir işte. Daha da kimseyi istemedim.
Ne o babasına karşı gelebildi ne ben sevdama...
Kim bilir, elbet bir gün senin de sevdiğin biri çıkacaktır karşına...
Ama benim gibi yalnız olma sen .Yuvani kur...
Sadece arada bir de olsa açık kalan şu pencereden içeri gir, unutma!