fbpx HAYAT GİBİ | Mamak Havadis

HAYAT GİBİ

 

1

Sarmaşık gibi sarılan nedir, ne boyunumuza? 
Yaşanmamışlıklar desek ne demesek ne! 
İnan sardıkça sarıyor ve zaman alıp götürüyor. 
Üstü örtülü geçmişine el sallıyor, hiç susmadan ağlayan içimizdeki çocukluğumuz... Arada bir konuşuyor çocukluğumuz, bir o kadar da neşe  ve umut diye sesleniyor! Bilmiyorum fakat bu dünyada dönen dolaplara gülen bir ben miyim? Her acısına gülen bir tek ben değilim biliyorum; tıpkı her gülenin mutlu olmadığı dem hayat gibi! 

Sorgusuz, sualsiz savuruyorum. Gelişine göre yazıyorum, çünkü her insan özgür, tıpkı kuşlar gibi... Uçuşuyor sözler yolu her zaman sevgiye ulaşan can kuşları misali de kanat çırpan zaman bizi mi, kovalıyor biz mi, zamanı? Hoyrat zamanı  yaşadıkça uğruyorum, zamanın saf altın olduğu duraklara!  Ve anlıyorum ki kendimizden değerli olmayan, olmadığı gibi de adaletsiz yaşayan sevgiler yıkmış ve yakmış gönül terazimizi... Her gün yine uyuyup uyanıyoruz, hiç hayat gibi! 

Dayanmak ne kadar kudretli ise bir okadar güç! 
Neye dayanacaksın, tahammül edilmeyen bir o kadar insana mı? Deseler de, ben yine sana tahammül edebilecek kadar yürekliyim... Evet, 
hani ben böyle biri değildim ama senin için böyle oldum... Samimi bir tutum değil ama değişiriz belki değişmekten kastım sevgi ile öğütülürüz gônül değirmenimizde belki!.. Diyebileceğimiz ve desem, demenin sevginin en yüksek göstergesi olan bir kanısına varıyorum... Evet, sevmek bu ara doğru bir şey ise kendimizi seviyoruz, tez hayat gibi!

Gök açılıyor ve karanlık veda ediyor. Bir güneş doğuyor yeryüzüne! Uçuyor her bir yana bir serçe misali... Kuş konmaz, hiç söylenmemiş sözlerin ağrısı ile uçup, yaşamak desem ne! Diye sorguluyorum kendimi bol bol. Sonra mı? Yargılıyorum en acımasız ve urganı yağsız infazlarım ile! Savrulanları topluyorum bir araya getirmek ne mümkün! Yürüdükçe unutuyorum canımı acıtan günleri, çünkü her şeye rağmen kendimizi seviyoruz, meçhul hayat gibi!

Saliha İnan
17.09.2020