fbpx AMA SEVDİK | Mamak Havadis

AMA SEVDİK

Ana karnın da öğrendik. 

Sevmeyi, sevilmeyi. 

Doğduk anamızı,
 gördük babamızı sevdik.

Oyunlarda arkadaşlarımızı  mahallede komşularımızı sevdik. 

Mücadelede dostlarımızı,
  kavgada düşmanlarımızı sevdik. 
İnsanı sevdik biz. 
Ama en fazla da ülkemizi. 
Ülkemizde halkımızı. 
Öylesine, öylesine sevdik ki. 
Kimimiz işkencede öldük uğruna
  kimimiz faili meçhulde. Kimimiz sürüldük,
 kimimiz dövüldük. 
Bazen bombalar yağdı üstümüze. 
Bazen pusular kuruldu önümüze. 

Bazen Deniz olduk asıldık. 
Bazen Hırant,
 bazen Gaffar, 
Mumcu’da olduk bazen,
vurulduk, vurulduk. 
Ama sevdik. 

Nazım olduk bazen. 
Yılmaz’da.
Ahmet’te olduk. 
Gurbetlerde de öldük.  
Ama sevdik. 

Pir Sultan Abdal’dık bazen. 
Bazen Kara Fatma’ydık Kafkasya’da
Yada Seyit Onbaşı’ydık Çanakkale’de
Bazen Kızıltepe’de küçük bir Uğur’duk,
 Yada elinde ekmekle Berkin. 
Bazen Bingöl’de otuzüç asker. 
Bazen Ankara’da  parçalanan yüzlerceydik. 
Öldük,öldük. 
Ama sevdik. 

Nehirlerinden,ırmaklarına
 dağlarından,ormanlarına
 doğasını sevdik. 
Yaşanmışlıklarıyla tarihini,
 yaşanacaklarıyla geleceğini sevdik. 

Camilerde ezanlarını,
  kiliselerde çanlarını,
  kardeşce yaşamlarını sevdik. 

Bayramda kolanyalarını,
 düğünde halaylarını sevdik. 

Biz sevdikçe öldük. 
Öldük. 
Öldük.
Ama hep sevdik. 

*Evde kal,sağlıklı kal TÜRKİYEM. 
*Karanlıklar bitecek,güneş doğacak BİRGÜN

mustafaakgul06@gmail.com