fbpx ANKARA’DA DENİZ OLMAK | Mamak Havadis

ANKARA’DA DENİZ OLMAK

“Ankara'da deniz olmuştuk.
Sen Ege kokardın, ben İstanbul.
Mavi idik, sisleri ve pusları arasında Ankara'nın.
Ve bir martı,
Bütün hüzünleri bırakıp üzerimize,
Eski bir sandalın çatlamış yanında giderdi,
Uzak
Çok uzak ülkelere.

Ankara'da deniz olmuştuk,
Denizlerden doğan dalgalarımız ile.

Ah etmeden yanardık.

Şarkıların akşamına meydanlar okurduk.

Tunalı Hilmi caddesini keserdik önce;

Mardinli bir çiçekçi kadının yemeni kokusunda.

Ankara’da deniz olmuştuk,

Deniz gibi doluyorduk koyaklarına kentin.

İçimize çekiyorduk kenti;

İçimize,

Ciğerlerimizin ağır egzoz dağınıklığına..”

 

Kızılay’da bir duvar

Şiirlerimizin yasak kapısı olmuştu.

Yasaklardan geçiyorduk, dize dize.

Ege kokuyordu senin saçların,

Benim gözlerim İstanbul.

Ankara’da deniz olmuştuk seninle dost.

Deniz’ler akıyordu içimize..

 

Hayırsız bir Cuma gecesinde,

Ay tenli kızı vurmuşlardı,

Soğuk bir sorgu odasının gri telaşında.

Vardiyalarına küfrediyorduk o odaların.

Ağlıyorduk!

Ve deniz oluyorduk Ankara’da.

Ellerimizde kayıp ölümüzün, tutanaksız yokluğuyla.

 

1997, Ankara

 

Deniz A. TÜZÜN

“Tanrı ile Kaptan” S: 87