fbpx Eylül | Mamak Havadis

Eylül

Eylül ayında vazgeçirildim isteklerimden.

Sessiz çığlıklarımı,

Sessiz haykırışlarımı duyuramadım sana.

Hâlbuki gözlerime baksaydın anlardın,

Görürdün içime akan gözyaşlarımı.

Ve de çaresizliğimi…

Bir tek ben bilirim bir de sen,

İçimde yaşattığım sessizliğimi.

Eylül ayında düştüm kara sevdaya,

Sevdiğimi diyemeden taş bastım bağrıma.

Seni sensizliğinle sevdim,

Sensizliği de seni de içimde yaşattım.

Ben seni sevmeyi de,

Seni beklemeyi de Eylül’de bıraktım.

Ben seni sevmekten de Eylül’de vazgeçtim.

Kardeşi kardeşe düşman etti bu eylüller

İşkenceyi görüp, ölümü istediler

Tutsak edip, özgürlükleri uzaklara attılar

Vurgunlar yedi, sancılar çekti 

Hem bedenler hem ruhlar

Dünya kavgayı da, barışı da Eylül’de yaşadı

Direnişi Eylüller öğretti

Zordur Eylül’ü anlamak

Zordur Eylül’ü yaşamak

Sitem etmez artık gönlüm sana

Yaşanmış incinmişliklerim, kırgınlıklarım

İçime attığım ne varsa 

Attım Eylül’ün lodosuna

İçimdeki çocuğu eylüllere bıraktım ben

Tırmanışım hep devam etti

Sonrasındaysa güneşi gördüm

Eylül dedi ki bana;

Hep gül.

 

Eylül isimli Şiir kitabımdan