fbpx Yokluğun Hezeyan | Mamak Havadis

Yokluğun Hezeyan

Yokluğun hezeyan 
Yokluğun absürt
Yokluğun izbe kuytularda
Geceler kapkara ecele büründüğünde
Ölüm kokusu siner senin yokluğunda hücrelerimde
Sızısı yankılanır damarlarımda çığlık çığlığa,
gözyaşı döker yüreğim liğme liğme dağlanır  tenim
Karabasan çöker adeta bağrıma
Yokluğun hezeyan 
Yokluğun absürt
Yokluğun izbe kuytularda
Çırpınırım çıkmak için derin kuyulardan
Sırça köşkümde pembe düşlerimi kaybederim sen yoksan
Masmavi gökyüzünde gökkuşağı açardın sen
Sen meltem rüzgarı gibi tenime dokunan
Dalgaları ılık ılık yüreğime çarpan serseri sevdam
Yokluğun hezeyan 
Yokluğun absürt
Yokluğun izbe kuytularda
Elimde senden kalma pembe çiçekli kahve fincanı
Dumanı püfür püfür
Kahveyi kokladıkça senin kokunu çekiyorum içime Dumanı tüten kahve gibiydi kokun
Dilimde kekremsi kahve tadın
içtikçe sende kahve gibi içimi yakardın
Yokluğun hezeyan 
Yokluğun absürt
Yokluğun izbe kuytularda
Sen gideli ömrümden 1 yıl solmuş,yediveren gülün dalında solduğu gibi
Ömrümden çıkıp gittiğinden beri gülüm kokmuyor 
Mevsimler baharı ,yüreğim alevinle yanan harı unuttu
Badem çiçekleri pembe açmıyor artık
Hayallerim Sevdanla akan pınarını kuruttu
Yokluğun hezeyan
Yokluğun absürt
Yokluğun izbe kuytularda